üçlemek

hahaha....
Önce Ankara'da evin önünden ayakkabım çalındı...
sonra çok yüksek bir kabiliyetle çay içerken kupamın içine telefonumu düşürüp telef etmeyi 'başardım'...

en sonuncusu,
belkide en güzeli ...
takımımın ceketini kaybettim. bir insan evlatı durmadan sırtında taşıdığı ceketi nasıl kaybeder? sorarım size... bi yerde mi unuttum, biri yanlışlıkla ceketimimi giydi, arabanın birinde mi unuttum.. valla bilmiyorum.

bir inanç gereği 'üçledik' diye bakıp avunsamda, ard arda yapılan salaklıklar diye düşünüyorum.

hiç bişey ama hiç bişey....

bir evin kalabalık yanlızlığında oturuyordu
soğuk ve kasvetli bir havadaydı adam... bu soğuk kendinin mi şehrin mi bilemezken camdan uzaklara baktığı bir anda telefona sarıldı... her hangi bir teselli yetecekti.. ama öyle olmadı kadın ''uyuyordum'' dedi... adam bu saatte mi diyecekti ... diyemedi şehrin ışıkları biraz daha söndü o baktığı pencereden... adam
'' sonra görüşürüz'' dedi...
işte buydu artık hayat... ağlıyamadı adam...
tanıdık bir ses içindi herşey... kim olduğunun önemide yokken..
bir an üzüldü ne bi teselli vardı o telefonda ne başka bişey.... hem uyandırdım diye kahroldu ... bi an hatırladı!!.. kadının sesinde bir uyku yoktu.. belkide uyumuyordu...
adam yıkıldı....
sonra ''yalan söyliyecek değilya uyuyordu besbelli'' dedi...
cevapsız kaldı her soru... ama ne önemi vardı artık bunların ...
hiç bişey ama hiç bişey eskisi gibi değildi...:(